हट्ट नव्हे, शिक्षण द्या – नाहीतर पश्चातापाशिवाय काहीच उरणार नाही !
आज एक अत्यंत दु:खद घटना घडली. कोल्हापुरातील एक उद्योजकाचा तरुण मुलगा ज्याच्याकडे 12 लाखांची स्पोर्ट्स बाईक होती आणि 70 हजारांचं हेल्मेट होतं – पण तरीही तो अपघातात मृत्यूमुखी पडला.
हा फक्त अपघात नव्हे तर एका पालकांच्या "होकाराच्या" शापाचं दृश्य आहे. पाल्यांचा हट्ट, "सर्वकाही द्यायचं" हे आपलं धोरण आणि त्यातून घडणाऱ्या भयानक परिणामांकडे दुर्लक्ष – हे सर्व फक्त एक दिवस अशा अश्रूपूरित बातम्यांमध्ये बदलतं.
प्रश्न असा आहे – आपण आपल्या मुलांवर प्रेम करतो की अति-प्रेम?
प्रेम म्हणजे त्यांच्या प्रत्येक हाव-मर्जीवर "हो" म्हणणं नाही. प्रेम म्हणजे त्यांना योग्य ते निर्णय, संयम आणि शिस्त शिकवणं. बाईक चालवण्याचं वय, अनुभव, रस्त्यांची स्थिती, सुरक्षितता – हे सर्व आपण समजून घेतो का? की फक्त "इतरांकडे आहे, आपल्या मुलाकडे का नाही?" या स्पर्धेमुळे आपण लाखो रुपयांची जीवघेणी खेळणी त्यांच्या हातात देतो?
मुलांना गाड्या घेऊन द्यायला काहीच हरकत नाही पण आधी त्यांच्या मेंदूत योग्य विचारांचं इंजिन असलं पाहिजे. अन्यथा त्यांचा जीव आणि आपली शांती – दोन्ही एका क्षणात संपून जातील.
पालकांनी 'हो' म्हणण्याआधी 'का' विचारलं पाहिजे.
प्रिय पालकांनो, आज तुम्ही मुलाच्या एका हट्टासाठी 12 लाखांची गाडी दिलीत. उद्या जर तोच हट्ट तुम्हाला आयुष्यभराचं दुःख देऊन गेला, तर तुम्ही स्वतःला कधीच माफ करू शकणार नाही.
आज थोडं 'नाही' म्हणाल, तर उद्या तुमचा मुलगा 'हो' म्हणून जगेल.
तुमच्या प्रेमाचा अर्थ फक्त वस्तूंमध्ये नाही, तर त्याच्या सुरक्षित भविष्यामध्ये असायला हवा. मुलं रडतील, रुसतील – पण जिवंत राहतील.
यापुढेही अशीच बातमी वाचायची नसेल, तर आजपासूनच विचार बदला.
प्रेम करा, पण डोळसपणे.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा