एका राजाकडे एक सुंदर स्त्री योद्धा होती. या स्त्री योद्धाने अनेक वेळा युद्धात राजाचे प्राण वाचवले आणि ही स्त्री योद्धा पूर्णपणे राजाशी एकनिष्ठ होती. काही दिवसांनी या योद्धाने एका मुलाला जन्म दिला. मूल एक डोळा (कान्हा) जन्माला आले, परंतु शरीर मजबूत आणि चांगले होते. दृष्ठ पुष्ठ सुडौल आकाराचे होते. जेव्हा मूल मोठे झाले तेव्हा मुलाने आईला विचारले - आई, मी खूप बलवान आहे, परंतु मी एक डोळा (कान्हा) आहे. हे कसे घडले, यावर योद्धा म्हणाली - बेटा, युद्धाच्या वेळी मी गरोदर होते हे मला लगेच समजले नव्हते. राजा आणि मी युद्ध करत असताना शत्रूने अचानकपणे राजावर हल्ला केला होता. तो वार निभावून नेण्यासाठी मी आडवी गेले आणि माझ्या पोटावर थोडा मार बसला. त्यामुळे तू एक डोळा (कान्हा) झालास. हे ऐकून बालक राजावर रागावला आणि आईला म्हणाला - आई, मी याचा बदला घेईन. आई म्हणाली, राजाने आमची काळजी घेतली आहे. त्याच्या पोषणामुळे तुम्ही निरोगी आणि सुंदर आहात. मी माझे कर्तव्य पार पाडत असताना मला नुकसान झाले याचा अर्थ आपण त्याचे नुकसान करू नये. पण त्या मुलाला काहीच समजले नाही. मनातल्या मनात त्याने राजाचा बदला घ्यायचा ठरवले. राजाकडून सूड घेण्याचा तो सतत विचार करत होता आणि एके दिवशी तिच्या मुलाला ही संधी मिळाली.
राजाने त्याला युद्धात नेले. युद्ध करताना राजा एका ठिकाणी जखमी झाला. राजाला युद्धभूमीवर सोडून पळून जाण्याची सर्व संधी तिच्या मुलाला होती. जर त्याने तसे केले तर राजा एकतर शत्रूंकडून पकडला जाईल किंवा मारला जाईल. पण त्यावेळी मुलाच्या मनात असा कोणताही विचार आला नाही आणि त्याने ताबडतोब राजाला उचलून राजवाड्यात आणले. हा प्रसंग घडल्यानंतर मुलाला आश्चर्य वाटले आणि त्याने आईला विचारले - आई, आज राजाकडून बदला घेण्याची चांगली संधी होती, परंतु बदला घेण्याचा विचार ना रणांगणात आला आणि ना तो राजाकडून बदला घेऊ शकलो. मनाने राजाकडून सूड घेण्याची ग्वाही दिली नाही. हे का घडले. यावर स्त्री योद्धा हसली आणि म्हणाली - बेटा, तुझ्या रक्तात आणि संस्कारात फसवणूक नाही. तू जाणूनबुजून फसवणूक करू शकत नाही. तुम्ही नमक हरामी होऊ शकत नाही, कारण तुमच्या वंशात तुमच्या आईचा अंश आहे. तुम्ही माझे मूल्य आणि शिकवण कसे नाकारू शकतो?
खरंच. हे खरे आहे की जशी आपली मूल्ये आहेत, तशीच आपल्या मनाची वागणूक आहे. आपली कौटुंबिक मूल्ये सुप्त मनावर खोलवर रुजलेली असतात; पालकांमध्ये जी काही मूल्ये आहेत. त्यांची मुलेही त्याच मूल्यांसह जन्माला येतात. आपल्या कृतींचे 'संस्कार' होतात आणि आपले संस्कार प्रारब्धाचे रूप धारण करतात. जर आपण आपल्या कृतींना योग्य आणि चांगली दिशा दिली तर संस्कार चांगले होतील आणि जर संस्कार चांगले असतील तर आपल्या नशिबाचा परिणाम चांगला होईल.
बोध
आपण जाणूनबुजून काही चुकीचे करत नाही आणि आपण कोणाची फसवणूक किंवा फसवणूक (धोका) करत नाही, यासाठी दररोज प्रयत्न केला पाहिजे. तरच परिस्थिती आपोआप चांगली होईल आणि प्रत्येक परिस्थितीत भगवंताचा आश्रय सोडला नाही तर सर्व काही आपोआपच अनुकूल होईल.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा