ती : सॉरी.
मी : का बरं?
ती : ऐन दिवाळीत मेसेज करतेय.
मी : इट्स ओके.
ती : कोरोना काळात मी तुझा एक लेख वाचलेला.
मी : ओके.
ती : तेव्हाच मी तुला फेसबुकवर फॉलो केलेलं.
मी : हो. आठवतंय..
ती : वेगवेगळ्या टॉपिकवर आपलं बोलणं होतच असतं.
मी : हो. तुझ्या प्रतिक्रिया वाचत असतो.
ती : आज मात्र माझाच अनुभव शेअर करण्यासाठी मी बोलायचं ठरवलं.
मी : विषय?
ती : त्यापुर्वी थोडक्यात माझ्या फॅमिलीचा परिचय देऊ?
मी : नो प्रॉब्लेम.
ती : तुला तर माहीतच आहे..
मी : काय?
ती : हेच की, मी मागील वर्षभरापासून पुण्यात जॉब करतेय.
मी : हो.
ती : माझी लहान बहीण सेकंड इअरमध्ये शिकतेय.
मी : ओके.
ती : मोठी बहीण डायग्नोस्टिक सेंटरमध्ये जॉब करते.
मी : ओके.
ती : पप्पा २०१३ साली वारले.
मी : कसे?
ती : हार्ट अटॅकने..
मी : वाईट झालं.
ती : आई गृहिणी आहे.
मी : तुम्ही घरात महिलाच सर्वजणी.
ती : हो. आई कमी शिकलेली असल्याने कुटुंबाची जबाबदारी ताईच्या खांद्यांवर आली.
मी : तुही कमावते ना आता.
ती : हो. मात्र फक्त पैसा पुरेसा नसतो.
मी : करेक्ट.
ती : दिवाळी असल्याने आम्ही दोघीही पुण्याहून गुरुवारी घरी आलो.
मी : ताई?
ती : ताई माझ्या आईसोबतच असते.
मी : ओके.
ती : परवा आम्ही तिघी नेहमीप्रमाणे गप्पा मारत बसलो होतो आणि..
मी : आणि काय?
ती : अचानक ताई हायपर झाली.
मी : का?
ती : माझ्या लहान बहिणीला पिरियड्स नियमितपणे येत नाहीत.
मी : का?
ती : हार्मोनल इश्यू आहे.
मी : ओके.
ती : मागच्या महिन्यातही तिला पाळी आली नव्हती.
मी : मग?
ती : तिने तेच मला आणि ताईला सांगितलं.
मी : ओके.
ती : का कोण जाणे, पण ताईच्या रागाचा पारा अचानक चढला.
मी : च्यामारी.
ती : ती अगदी लहान बहिणीच्या दंडाला पकडून तिला दम द्यायला लागलेली.
मी : बाप रे..
ती : मीच परिस्थितीचं गांभीर्य ओळखून कसंबसं तिला शांत केलं.
मी : गुड.
ती : मात्र तेवढ्यावर तिचं समाधान झालं नाही.
मी : काय केलं?
ती : दुसऱ्या दिवशी ती छोटीला डायग्नोस्टिक सेंटरमध्ये घेऊन गेली.
मी : टेस्टसाठी?
ती : हो.
मी : का?
ती : त्याच प्रश्नाचं उत्तर मलाही हवं होतं.
मी : मिळालं?
ती : हो. रात्री तिचा राग शांत झाल्यावर मी बोलले तिच्याशी.
मी : काय समजलं?
ती : जे काही समजलं ते अस्वस्थ करणारं होतं.
मी : नेमकं काय?
ती : माझी बहिणी जिथे जॉब करते, तिथे..
मी : तिथे काय?
ती : त्या डायग्नोस्टिक सेंटरमध्ये मागच्या महिन्यात एक २३ वर्षांची अविवाहित मुलगी आलेली.
मी : ओके.
ती : मागील काही महिन्यांपासून पिरियड्स न आल्याने ती..
मी : मग?
ती : मात्र सोनोग्राफीनंतर जे काही समजलं ते..
मी : ते काय?
ती : ते खूप धक्कादायक होतं.
मी : म्हणजे?
ती : ती मुलगी ५ महिन्यांची गरोदर होती.
मी : बाप रे..
ती : विशेष म्हणजे..
मी : काय?
ती : त्या मुलीकडे चौकशी केल्यानंतर ताईला कळलं.
मी : काय?
ती : ज्या मुलाचं ते बाळ आहे..
मी : त्याचं काय?
ती : त्याच्याशी हीचा आधीच ब्रेकअप झालाय.
मी : OMG
ती : आजकाल झटपट होणारं प्रेम..
मी : आणि झटपट ब्रेकअपही.
ती : सगळं काही इन्स्टंट.
मी : तेच तर..
ती : तरी गर्भलिंग निदान चाचणी संदर्भात शासनाने कडक धोरण स्वीकारल्याने..
मी : काय?
ती : फॉलोअप घेऊन गरोदर महिलेची संपूर्ण माहिती आता महिनाभराच्या कालावधीत शासनाच्या पोर्टलवर रजिस्टर करावी लागते.
मी : मग?
ती : म्हणूनच माझी बहीण त्या मुलीला वारंवार कॉल करत होती.
मी : साहजिकच.
ती : मात्र त्या मुलीने ताईचा नंबरच एकदिवस ब्लॉक करून टाकला.
मी : कसं समजलं?
ती : दुसऱ्या नंबरहुन कॉल केल्यानंतर समजलं.
मी : ओह..
ती : अक्षय ही तर झाली पहिली घटना.
मी : ओके.
ती : तुला तर ठाऊकच आहे..
मी : काय?
ती : कोरोनामुळे बरीच तरुण मुलंही दगावली.
मी : हो.
ती : त्यामुळे बऱ्याच महिलांच्या नशिबी ऐन तारुण्यात वैधव्य आलं.
मी : वास्तव.
ती : ताईच्या मैत्रिणीच्या डायग्नोस्टिक सेंटरमध्ये अशीच एक २६ वर्षांची विधवा महिला येतेय.
मी : मग?
ती : मागील वर्षभरात ३ वेळा ती गरोदर असल्याचं समजलं.
मी : पुनर्विवाह?
ती : नाही.
मी : अरे..
ती : याचाच अर्थ..
मी : ३ वेळा गर्भपात केला?
ती : हो.
मी : भयंकर आहे.
ती : तोच तर मुद्दा आहे.
मी : म्हणजे?
ती : ताईने तिचा अनुभव शेअर केल्यावर आम्हाला समजलं.
मी : काय?
ती : छोटीच्या काळजीपोटी ताई त्यादिवशी एवढी हायपर त्यामुळेच झाली होती.
मी : सहमत.
ती : ताईच्या बोलण्याला दुजोरा देऊन छोटीनेही बोलायला सुरुवात केली.
मी : कशासंदर्भात?
ती : सेम टॉपिक.
मी : ओके.
ती : छोटी सध्या सेकंड इअरमध्ये शिकतेय.
मी : हो, तू आधी सांगितलं.
ती : तिच्या रूममेटची इंस्टाग्रामवर एका मुलाशी ओळख झालेली.
मी : ओके.
ती : ते दोघे जवळपास ४ महिने संपर्कात होते.
मी : कसे?
ती : चॅटिंग आणि व्हिडिओ कॉल्स.
मी : मग?
ती : ऑगस्ट महिन्यात त्या दोघांनी भेटायचं ठरवलं.
मी : ओके.
ती : त्यामुळे एकदिवस मेकअप करून छोटीची ती मैत्रीण सकाळीच फ्लॅटबाहेर पडलेली.
मी : ओके.
ती : ती जेव्हा रात्री परत आली, तेव्हा छोटीने तिला उशिरा येण्याचं कारण विचारलं.
मी : कारण?
ती : त्या दोघांमध्ये पहिल्याच भेटीत सेक्स झाला.
मी : काय?
ती : माझीही अगदी तुझ्यासारखीच अवस्था झालेली.
मी : अजबच प्रकार आहे.
ती : विशेष म्हणजे..
मी : काय?
ती : छोटीने तिच्याकडे चौकशी केली.
मी : कशाबद्दल?
ती : प्रिकॉशनबद्दल..
मी : मग?
ती : तर तिने साफ नकार दिला.
मी : का?
ती : तिचं म्हणणं होतं की, तिला थ्रिल अनुभवायचं होतं.
मी : अरे पण गरोदरपण किंवा एखादा आजार..
ती : ते समजण्याची तिची बौद्धिक क्षमताच नाही.
मी : खरं आहे.
ती : आपल्याकडे लैंगिक शिक्षण हा विषय अगदी दुर्लक्षित आहे.
मी : हो ना.
ती : आम्ही तिघी बोलत होतो, तेव्हा ताईने 'कंडोम' हा शब्द उच्चारला.
मी : ओके.
ती : तर बाजूला उभ्या आईने लगेच दोन्ही कानांवर हात ठेऊन, आम्हाला विषय बदलण्याचा आदेश दिला.
मी : मग?
ती : मग मात्र पुढे ताईने तासभर आईची लैंगिक शिक्षण विषयाची शिकवणी घेतली.
मी : धाडस.
ती : धाडस करावंच लागेल, नाहीतर परिस्थिती हाताबाहेर जाईल.
मी : खरं आहे.
ती : जे आईने आम्हा तिघींना सांगायला हवं, तेच ताईने आईला तासभर समजावलं.
मी : जनरेशन गॅप.
ती : आपला समाज बऱ्याच व्याधींनी ग्रासलेला आहे.
मी : १००%
ती : मात्र सोशल मीडियामुळे त्या आजारांचा प्रसार आजकाल चौपट वेगाने होतोय.
मी : तो कसा?
ती : संपर्क सोपा झाल्याने, लगेच कनेक्शन बनतं.
मी : हो.
ती : परिस्थिती अशीच राहिली, तर येणाऱ्या काळात कित्येक आयुष्य उद्ध्वस्त होतील.
मी : ती कशी?
ती : अविवाहित नैराश्यग्रस्त गरदोर मुलींना आत्महत्येचा धोका.
मी : हो.
ती : नको असलेल्या गरोदरपणातून जन्माला आलेल्या मुलाची अनाथाश्रमातील अवहेलना.
मी : हो.
ती : निष्काळजी शारीरिक संबंधातून लैंगिक आजाराची लागण होण्याचा संभव.
मी : हो.
ती : असुरक्षित गर्भपातामुळे मुलींचे होणारे मृत्यू.
मी : हो.
ती : हे आणि असे बरेच प्रत्यक्ष आणि अप्रत्यक्ष परिणाम संपूर्ण समाजाला भोगावे लागू शकतात.
मी : बरोबर.
ती : म्हणूनच शाळा आणि महाविद्यालयांमधून विद्यार्थ्यांचं समुपदेशन गरजेचं आहे.
मी : काळाची गरज.
ती : लैंगिक शिक्षणासाठी कुटुंबालाही पुढाकार घ्यावा लागणार.
मी : का?
ती : कुटुंबातील तरुण-तरुणींचा सर्वांगीण विकास होण्यासाठी.
मी : तो कसा?
ती : म्हणजे निरोगी मानसिक, शारीरिक आणि वैचारिक वाढ.
मी : परफेक्ट.
ती : अक्षय आजच्या तंत्रज्ञानाच्या युगात..
मी : काय?
ती : ज्ञान हे एक शस्त्र आहे.
मी : हो.
ती : म्हणुनच ज्ञानाचा सकारात्मक किंवा नकारात्मक वापर सहज शक्य.
मी : सच बात.
ती : खेदाची बाब म्हणजे, आपल्याकडे सोशल मीडियाचा नकारात्मक वापरच अधिक होतो.
मी : आधुनिक प्रबोधनाविषयी लोक अजूनही उदासीन.
ती : शिवाय बरेच पालक या संवेदनशील विषयांबाबत अनभिज्ञ आहेत.
मी : का?
ती : कारण त्यांचं कार्यक्षेत्र आणि माहिती पोहचण्याचे मर्यादित सोर्स.
मी : इंटरनेट?
ती : लैंगिक विषयांवर जाणूनबुजून मोकळेपणाने चर्चा होत नाही.
मी : तीच तर खंत.
ती : भारत सर्वाधिक लोकसंख्येचा देश असल्याने, आणखी एक धोका वाढतो.
मी : कोणता?
ती : आजार प्रसाराचा.
मी : कसा?
ती : कारण आजार पसरायला लागला, की दाट लोकसंख्यमुळे त्याला आटोक्यात आणणं अशक्य.
मी : बरोबर.
ती : शिवाय काळ बदलतोय त्याप्रमाणे सामाजिक आजरांचं स्वरूपही बदलतंय.
मी : हो.
ती : म्हणून तंत्रज्ञानाचा वापर करून, अधिकाधिक जनजागृती आणि प्रबोधन अत्यंत आवश्यक.
मी : करेक्ट.
ती : त्यासाठीच दिवाळी असूनही मी तुझ्याशी बोलायचं ठरवलं.
मी : बरं केलं.
ती : जे आपल्या आजूबाजूला घडतंय ते हेतुपुरस्सर दाबलं जातंय.
मी : का?
ती : घराण्याच्या इभ्रतीच्या भीतीने.
मी : हो.
ती : मात्र त्यामुळे अज्ञानाचा आजार फोफावतोय.
मी : सोशल मीडियामुळे अधिकच वेगाने.
ती : तरुण मुलगा असो की मुलगी..
मी : त्यांचं काय?
ती : त्यांना वेळीच भविष्यातील धोक्यांबाबत सावध केलं पाहिजे.
मी : सहमत.
ती : नाहीतर..
मी : नाहीतर काय?
ती : नाहीतर तरुणाईच्या निष्काळजीपणामुळे भविष्यात सगळा समाजच आधुनिक व्याधींनी पोखरला जाईल.
मी : ज्जे बात!
©️अक्षय भिंगारदिवे,
१५ नोव्हेंबर २०२३
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा