660. चुकीच्या जोडीदाराशी लग्न करण्यापेक्षा..

 ती : अक्षय एका टॉपिकवर बोलायचं होतं.   
मी : कोणत्या?
ती : लग्नाळू मुलामुलींच्या अवाजवी अपेक्षा. 
मी : अवाजवी?
ती : हो.  
मी : कसं काय?
ती : आपल्याकडे ना लग्न जुळवताना ज्या गोष्टींना महत्व द्यायला हवं..  
मी : त्यांचं काय?
ती : त्या गोष्टींना महत्व न देता, दुसऱ्याच गोष्टींचा गाजावाजा असतो.   
मी : उदाहरणार्थ?
ती : बहुतेक मुली समोरच्या मुलाचा पगार, फ्लॅट, बँक बॅलन्स किंवा प्रॉपर्टीला प्राधान्य देतात.  
मी : करेक्ट. 
ती : मात्र त्याच मुली समोरच्या मुलाचं व्यसन, मानसिक व शारीरिक आरोग्य किंवा प्रगल्भता यांच्याकडे सर्रास कानाडोळा करतात.  
मी : सहमत. 
ती : नेमका तिथेच घोळ होतो आणि आयुष्याची वाट लागते. 
मी : म्हणजे?
ती : अनुभव शेअर करण्यापूर्वी, माझा थोडक्यात परिचय देऊ?
मी : चालेल. 
ती : मी ३० वर्षांची असून पेशाने इंजिनिअर आहे. 
मी : ओके. 
ती : वयाच्या २४व्या वर्षापासून मी नोकरी करतेय.   
मी : व्वा!
ती : सध्या मला ९५ हजार रुपये पगार आहे. 
मी : ग्रेट. 
ती : स्वावलंबी असल्याने माझ्या पगारावर मला फ्लॅट, कार, बाईक आणि घरातील काही महत्वाच्या गोष्टी खरेदी करता आल्या.    
मी : कमाल. 
ती : माझ्या मोठ्या बहिणीचं ८ वर्षांपूर्वी लग्न झालं.  
मी : तिचं शिक्षण?
ती : तिचं बीसीएस झालेलं. 
मी : मग?
ती : लग्नाच्या वेळी तिनेही इतर मुलींप्रमाणे मुलाच्या प्रॉपर्टीला प्राधान्य दिलं.     
मी : त्यामुळे?
ती : त्यामुळे तिला आजकाल प्रचंड मानसिक त्रासाला सामोरं जावं लागतंय. 
मी : का?
ती : माझे दाजी संशयी स्वभावाचे आहेत.  
मी : मग?
ती : माझी बहीण बोलक्या स्वभावाची असल्याने तिला बरेच मित्रमैत्रिणी आहेत.   
मी : ओके. 
ती : तेच माझ्या दाजींना आवडत नाही. 
मी : मग?
ती : ती सकाळी ऑफिसला जाण्यासाठी घराबाहेर पडली, की लगेच ते तिच्याकडे लाईव्ह लोकेशन मागतात.   
मी : अरे.. 
ती : ऑफिसमध्ये पोहचल्यावरही तिला नवऱ्याला लाईव्ह लोकेशन शेअर करावं लागतं.    
मी : का?
ती : दाजींनी तिला बजावुनच ठेवलं आहे. 
मी : अजबच प्रकार आहे. 
ती : अक्षय आजकाल मुलींसोबत हमखास असे प्रकार घडतात. 
मी : का?
ती : मुलांच्या संशयी स्वभावामुळे.   
मी : वाद होतात?
ती : खूप. 
मी : कारण?
ती : दाजी खूप आधीपासून दारू पितात. 
मी : मग?
ती : कुठल्याही व्यसनाचा शरीराप्रमाणेच मनावरही वाईट परिणाम होतो.   
मी : करेक्ट. 
ती : मागील काही वर्षांमध्ये दाजींच्या आणि ताईच्या सेक्स लाईफमध्ये प्रॉब्लेम सुरु आहेत. 
मी : तुला कुणी सांगितलं?
ती : माझ्या बहिणीने. 
मी : ओके. 
ती : त्यामुळेच ती काही काळ डिप्रेशनमध्ये होती.   
मी : अरे.. 
ती : ते सगळं मी जवळून पाहिल्याने माझी खात्री पटली. 
मी : कसली?
ती : पैसा सर्वस्व नसतो. 
मी : मग?
ती : मानसिक स्वास्थ्य, समाधान आणि निरोगी आयुष्य सर्वाधिक गरजेचं. 
मी : का?
ती : तरच आयुष्याचा मनसोक्त आनंद घेता येतो. 
मी : सहमत. 
ती : दुधाने तोंड पोळल्यावर माणूस ताकही फुंकून पितो.   
मी : हो. 
ती : बहिणीच्या आणि मैत्रिणींच्या संसारातील अनुभवांमुळे माझीही खात्री झाली.  
मी : कसली?
ती : अवाजवी अपेक्षा बाळगण्यापेक्षा, काही निकष ठरवायचे.. 
मी : कशासाठी?
ती : जोडीदार निवडण्यासाठी. 
मी : ओके. 
ती : तू कांदे पोह्याच्या कार्यक्रमात घडणाऱ्या प्रकारांबद्दल खूपदा ऐकलं असेल. 
मी : काय?
ती : मुलाच्या घरचे मुलीला लागोपाठ प्रश्न तर विचारतातच, शिवाय..  
मी : शिवाय?
ती : मुलीला जाणूनबुजून एखाद्या विषयावर बोलायला लावलं जातं.    
मी : का?
ती : ती बोबडी तर नाही, हे तपासण्यासाठी..  
मी : हो. 
ती : मुलीला हेतुपुरस्सर चालायला लावलं जातं.  
मी : का?
ती : ती दिव्यांग किंवा अंध तर नाही, याची खात्री करण्यासाठी. 
मी : ओह..  
ती : जाणीवपूर्वक मुलीचं वजन, उंची, जन्मतारीख विचारली जाते.     
मी : हो.  
ती : मात्र त्यातुलनेत.. 
मी : काय?
ती : मुलाला फारच कमी प्रश्न विचारले जातात.   
मी : कदाचित पुरुषसत्ताक व्यवस्था असल्याने. 
ती : माझ्या बहिणीच्या लग्नाच्या वेळी मला त्याच गोष्टी खटकल्या होत्या. 
मी : म्हणजे?
ती : म्हणजे मुलाच्या व्यसनांची किंवा समुजतदारपणाची चौकशी करणं माझ्या घरच्यांना तेव्हा गरजेचं वाटलं नव्हतं. 
मी : का?
ती : कारण मुलाचा पगार, बँक बॅलन्स, जमीनजुमला इत्यादींची चौकशी करण्यापासून त्यांना सवड मिळाली नव्हती.  
मी : त्यामुळेच..  
ती : हो. त्यामुळेच माझ्या बहिणीच्या आयुष्याची वाताहत सुरु आहे. 
मी : शोकांतिका. 
ती : मला माझ्या आयुष्यात त्या गैरप्रकाराची पुनरावृत्ती होऊ द्यायची नव्हती. 
मी : काय केलं?
ती : मी पॅरामीटर सेट केले. 
मी : म्हणजे?
ती : मी ५ निकष ठरवले. 
मी : कोणते?
ती : मी त्या निकषांची माहिती आधी माझ्या आईवडिलांना दिली. 
मी : ओके.  
ती : त्यांनाही माझी अपेक्षा अगदी रास्त वाटली. 
मी : का बरं? 
ती : पाठीशी असलेल्या माझ्या बहिणीच्या वाईट अनुभवामुळे...  
मी : साहजिकच.  
ती : २०२१ साली माझा पहिला कांदे पोह्याचा कार्यक्रम झाला.  
मी : ओके. 
ती : सुरुवातीला मुलाने व त्याच्या नातेवाईकांनी माझा इंटरव्युव्ह घेतला आणि मग..  
मी : मग?
ती : मग मी मुलाच्या परवानगीने क्रमवार माझे निकष सांगितले. 
मी : इंट्रेस्टींग.  
ती : मी सुरुवातीला सुई आणि दोरा घेऊन आले. 
मी : का?
ती : मला पाहायचं होतं..   
मी : काय?
ती : मुलगा शर्टला बटन लावू शकतो की नाही?
मी : मग?
ती : तुला ऐकून हसायला येईल. 
मी : का?
ती : मुलाच्या हाताला अक्षरशः थरकाप सुटलेला.  
मी : का?
ती : घरी त्याची आई किंवा बहीणच त्याच्या शर्टला बटन लावायचं काम करत असेल. 
मी : पण बटन का लावायला सांगितलेलं?
ती : मुलगा स्वतःची छोटी कामं स्वतः करू शकतो की नाही, हे जाणून घेण्यासाठी.   
ती : त्यानंतर मी मुलाला चहा बनवण्याची रिक्वेस्ट केली.  
मी : मग?
ती : तर त्याने साफ नकार दिला. 
मी : का?
ती : त्याला चहा बनवताच येत नव्हता. 
मी : पण चहा का बनवायला सांगितला? 
ती : अक्षय जो मुलगा चहा बनवू शकतो, तो मुलगा किचनमध्ये कोणतंही काम करताना लाजत नाही.   
मी : इच्छाशक्ती.  
ती : करेक्ट. 
मी : पुढे?
ती : त्यानंतर मी माझ्या बेडरुमध्ये ठेवलेला एक बॉक्स घेऊन आले. 
मी : काय होतं त्यात?
ती : त्यात मी सॅनेटरी पॅड, मेन्स्ट्रुअल कप आणि टेम्पोन ठेवलेले.   
मी : का?
ती : मला अपेक्षित होतं की, त्याला फरक ओळखता येईल.    
मी : ओळखला?
ती : त्या मुलाचं तर एकवेळ समजू शकते, मात्र..  
मी : मात्र?
ती : मात्र मुलाच्या आई आणि बहिणीने तर मेन्स्ट्रुअल कप आणि टेम्पोन पहिल्यांदा पाहिलेले. 
मी : अरे.. 
ती : समाजात अवेअरनेस नाही हीच खंत आहे. 
मी : पण फरक का जाणून घ्यायचा होता?
ती : जो मुलगा एका महिलेच्या मासिक पाळीविषयी माहिती ठेवतो, तो नक्कीच संवेदनशील असतो.   
मी : करेक्ट. 
ती : जोडीदार वेदना समजून घेणारा असेल, तर तो नकळत औषधाचं काम करतो.   
मी : क्या बात!
ती : त्यानंतर..  
मी : काय केलं?
ती : मी मुलाला त्याच्या जवळच्या २ मैत्रिणींना कॉल करण्याची विनंती केली. 
मी : मग?
ती : तुला कदाचित खोटं वाटेल.. 
मी : काय?
ती : त्या मुलाला एकही जवळची मैत्रीण नव्हती. 
मी : अरे.. 
ती : अक्षय ज्या मुलाला एकही जवळची मैत्रीण नाही, तो भविष्यात बायकोच्या भावना, इच्छा अन् अपेक्षा तरी कशा जाणून घेणार?
मी : बरोबर. 
ती : अखेरीस मी मुलाला किमान २५ पुशअप मारण्याचं आव्हान दिलं.  
मी : का?
ती : शारीरिक क्षमता पडताळण्यासाठी. 
मी : मग?
ती : तर त्या पोराने थेट हात वर केले. 
मी : का?
ती : ढेरी सुटलेला पोरगा २५ पुशअप मारायला घाबरणारच.  
मी : सच बात.  
ती : प्रत्येकाने स्वतःच्या आरोग्याप्रती जागरूक असायलाच हवं.  
मी : १००%
ती : एकंदर पहिल्याच पाहण्याच्या कार्यक्रमात, दूध का दूध और पानी का पानी झाल्यावर..  
मी : काय झालं?
ती : माझ्या आईवडिलांच्या मनात भीती निर्माण झाली.  
मी : कसली?
ती : माझी परीक्षा पास होणारा मुलगा सापडणार की नाही.. 
मी : सापडला?
ती : १६ कांदे पोह्यांचे कार्यक्रम झाल्यानंतर, अखेरीस माझे सर्व निकष पूर्ण करणारा मुलगा मी निवडला. 
मी : कमाल.. 
ती : अक्षय माझा निर्णय धाडसी जरी होता, तरी चूक मात्र नव्हता.    
मी : अगदी बरोबर.
ती : तू लिहितो ते अगदी खरं आहे.  
मी : काय?
ती : लग्नाचा निर्णय हा आयुष्यातील सर्वात महत्वाचा निर्णय असतो. 
मी : वाचकांचे अनुभव तर तेच सांगतात.  
ती : म्हणूनच तो निर्णय घेताना कुठलीही घाई किंवा निष्काळजीपणा, घातक ठरू शकतो.
मी : का?
ती : कारण इंग्लिशमध्ये एक म्हण आहे. 
मी : कोणती?
ती : It's better to wait long than to marry wrong. 
मी : म्हणजेच चुकीच्या जोडीदाराशी लग्न करण्यापेक्षा..    
ती : वाट पाहणं कधीही भल्याचं.     
मी : ज्जे बात!
©️अक्षय भिंगारदिवे,
३ नोव्हेंबर २०२३