37. प्रेमात हरलेला मुलगा

 (एक मुलगी प्रेमात एका मुलाला फसवते.  प्रेमात हरलेला मुलगा आणि त्याच्या आई-वडीलांचे प्रेम.)
मित्रांनो, प्रेमात जेंव्हा विरह होतो, तेंव्हा तुटलेल्या मनाला, आधार लागतो आणि तेंव्हा आपणास खरा आधार मिळतो तो आपल्या जन्मदात्यांचा (आई-वडीलांचा).  पण आईला आपल्या लेकराचे दु:ख बघवत नसते, तिला खूप वाईट वाटत असते. अशाच एका विरहात दु:खी मुलाची आणि आईची मन:स्थिती मांडण्याचा प्रयत्न करीत आहे. खरे तर आई आपले मन बरोबर ओळखते पण आईचे मन ओळखणे तसे अवघड आहे. मुलगा म्हणतो, 

आई……

आई, आज मला तुझ्या कुशीत डोके ठेऊन देशील का?
आई, आज तुझ्या डोळयात असलेले माझ्या प्रेमाबद्दलचे भाव दूर करशील का?
ठाऊक आहे मला, आई तू बोलायचीस,
बाळा तू फसत आहेस, आतल्या आत का धसत आहेस?
ठाऊक आहे मला, मी तुझ्या बोलण्याकडे कानडोळा करायचो.
तिच्या प्रेमात अजूनच बुडत जायचो,  परतीचे सर्व मार्ग स्वत:च बंद करत जायचो…
आई, तरी आज तू मला सावरुन घे,
माझ्या केसात हात तुझा फिरवत, माझा चेहरा वाचून घे.
डोळयाकडे मात्र बघू नकोस, आसवानं आड तिला डोळयातच राहू दे.
मी तिच्याबद्दल जे काही सांगेन ते तू खुल्या मनाने ऐक.
तूला वाटत असेल की मी तिची बाजू मांडत आहे.
पण तू माझी बाजू बघून अश्रू ढाळू नकोस.

आई मी कदाचित माझा धीर सोडेन, रडून रडून तुझे पदर ओले करेन.
तरी तू तिच्यावर रागावू नकोस, आता पुरे म्हणून मला रडायचे थांबवू नकोस.
तुझे ऐकत नाही म्हणून कदाचित तू मला तुझ्यापासून दूर लोटशील,
तू किंवा मी असं ठरव असे देखिल म्हणशील.
पण आई असे विचारुन तू तुझ्या लेकराची परीक्षा घेऊ नकोस,
विसरत नाही तिला म्हणून मला कायमचे दूर करु नकोस.
माहित आहे तिने तुझ्या लेकराचे मन तोडले,
तुझ्या लेकराचे स्वप्न पूर्ण होण्याआधीच मोडले,
आई…… तरी जरा सबुरीने घे, मला तेंव्हा हवा असलेला आधार दे.

तेंव्हा सावरल्यावर मी कदाचित परत मी तिच्याकडे जाईन,
थोडया दिवसांनी परत माझे तुटलेले मन घेऊन तुझ्याकडे येईन,
तेंव्हाही मी तुला हाच प्रश्न करेन,
आई आज मला तुझ्या कुशीत डोके ठेऊन देशील का?
आई आज तुझ्या डोळयात असलेले, माझ्या प्रेमाबद्दलचे भाव दूर करशील का?
मुला……

मुला कसे सांगू मी तुला, तुझे हे मुके दु:ख नाही बघवत मला….
असे वाटते तुला जवळ घ्यावे, कुशीत तुझे डोके घेऊन केसांना हळूवार कुरवाळावे,
मग हात मागे घेते, कारण समोर असून देखील,तू भासतो कोणात तरी हरवलेला,
मुला, कसे सांगू मी तुला?

तुला ठाऊक नसेल, असेल ही कदाचित, मला तुझे दु:ख कळते ते…
अरे आजवर तुच म्हणायचास ना, आई तुला माझे डोळे कसे कळतात?
मग आज असे डोळयात आसव लपवत आई पासून का दुरावला?
मुला, कसे सांगू मी तुला?

खऱ्या प्रेमाची व्याख्या, मीच तुला सांगितलेली,
आता प्रश्न पडतो तुला ती का नीट समजलेली नाही?
राहून गेलेले जे सांगायचे ते आता सांगते, ऐक, मुला खऱ्या प्रेमामध्ये हार जीत नसते रे,
पण मीही तर पाहू शकत नाही तुला हरलेला…
मुला कसे सांगू मी तुला?

कालरात्री तू परत तू उशीरा घरी आलास,
माझे मिटलेले डोळे पाहून, पुन्हा उपशीपोटी झोपी गेलास,
मला वाटले, विचारावे, काय झाले?
मी उठलेही बिछान्यातून, पण तुला रडताना पाहून,माझाही तोल गेला,
वाटले तुझी समजूत काढावी, हाताचा बनवून झुला…
मुला कसे सांगू मी तुला?

आज मी तुझ्या प्रेमाला कोणा दुसऱ्यासोबत पाहिले,
रागात असे वाटले तिला जाब विचारावा,
प्रेम नाही जर तुझे माझ्या मुलावर तर, त्याला जवळ का करतेस?
सोबत नको आयुष्याची तर, एकदाच दूर का नाही लोटतेस?
पण मी तिथेच थबकले, कारण मी पाहिले तिथे कोपऱ्यात तुला.
मुला कसे सांगू मी तुला?

मुला आता तुझे ओलावलेले डोळे पाहून, माझे पदरही भिजले रे…
तुला नेहमी जिंकताना पाहणारे माझे डोळे, तुला हारलेला पाहून पुरते खचले रे…
माहित आहे शक्य नाही, म्हणून सांगत नाही, विसर आता तिला.
मुला कसे सांगू मी तुला? 

तुझे हे दु:ख नाही बघवत मला.
 
प्रेमात हारलेला मुलगा आणि त्याची व्यक्त न करता आलेली आई…….
 
     हया सर्वात वडीलांना आपल्या मुलाचे मोठे होणे थोडे उशिरा जाणवते. आणि जेंव्हा त्यांना आपल्या मुलाच्या तुटलेल्या प्रेमाच्या स्वप्नांबद्दल कळते, तेंव्हा ते धड त्याच्याशी  मोकळेपण संवादही साधू शकत नाहीत. ही सर्व मुलाच्या मनाची घालमेल वडील थोडे आशयाच्या बाहेर राहून हाताळत असतात. ही वडीलांची धडपड फक्त त्यांनाच माहित असते. आणि त्यामुळे मी अनेक प्रयत्न करुनही वडीलांची बाजू  मांडू शकलो नव्हतो.
     वडील म्हणजे व्यक्त न करता आलेली एक प्रकारची आईच !
काय चालू आहे तुझ्या मनात, तसे थोडे मलाही ठाऊक आहे……
पहाटे मी जाताना गाढ झोपेत असतोस,
आणि संध्याकाळी नेमकी माझी परतीची वेळ साधून घर सोडतोस,
कोठे जातोस तिन्ही सांजेला रोज, मलाही सांग,
म्हणजे तिथे कधीतरी आपण दोघे मिळून जाऊ.
काय चालू आहे तुझ्या मनात, तसे थोडे मलाही ठाऊक आहे……

आठवते तुला, लहान होतास तेंव्हा,
मी परतल्यावर माझ्या हातून खाऊची पिशवी घेऊन हिसकवायचास,
तेंव्हा भले तुझ्यावर राग भरायचो मी,
पण मला मात्र तू नेहमी तसाच हवाहवासा वाटायचास.
सांग आता काय आणू? म्हणजे तू बाळा परत धावत माझ्या मिठीत येशील.
तुला हवे ते शकय असेल तर देऊ,
काय चालू आहे तुझ्या मनात, तसे थोडे मलाही ठाऊक आहे……

काल तुला आईच्या कुशीत डोके ठेऊन रडताना पाहिले,
कसे सांगू त्या क्षणी मी का- काय हरले?
अरे तुझ्या वयातून मीही गेलोयाच की कधीतरी.
कधीतरी बघ माझ्याकडे मन मोकळे करुन, मग मीही साथ देईन तुला.
बघेन मीही घटका-दोन घटकाभर रडून,
काय चालू आहे तुझ्या मनात, तसे थोडे मलाही ठाऊक आहे……

एखादा रविवार साधून तुला गाठेन म्हणतो,
तर तू शनिवारीच रात्री मित्रांसोबत बाहेर निघून जातोस.
मग वाटते, चला बरेच झाले, तुझे मन तिथेतरी कदाचित जाईल रमून.
पण कधीतरी मला भीतीही वाटते, बरका!  कधी उचलू नकोस चुकूनही वाईट पाऊल.
काय चालू आहे तुझ्या मनात, तसे थोडे मलाही ठाऊक आहे……

अभ्यासाठीही कधीच पहाटे जागा न होणारा तू,
हल्ली कधीतरी भल्या पहाटे जागा दिसतोस.
हळूच डोकावून पाहिले तर डायरीत काहीतरी लिहताना दिसतोस.
काल मी चोरुन तुझी डायरी वाचलीच.
 त्यात लिहलेल्या कविता वाचून न राहूनही डोळे ओलावलेतही.
वाटले बोलावे, “ छान लिहतोस, इंजिनीअरच्या अभ्यासाबरोबर इकडेही लक्ष दे.
कवी हो, आणि झालाच तर पुढे करिअर म्हणून निवड.”
पण नको, कवी हो सांगेन, पण कसे सांगू की, काहीतरी विरह विषय निवड.
पण एवढे मात्र आता नक्की सांगतो, बोलू आपण हयाही विषयावर पुढे जाऊन,
काय चालू आहे तुझ्या मनात, तसे थोडे मलाही ठाऊक आहे……
 
आणि अशा प्रकारे वडील हा विषय टाळून जातात, पण मुलाच्या मनातील तळमळ त्यांच्या मनातही एक कळ-कळ देऊन जाते.
     आपल्याला काहीतरी मदत हवी असल्यास आपल्या आई-वडीलांकडे आपले मन मोकळे करा. ते आपल्या सुखासाठी नेहमी मदतीचा हात पुढे करायला तयार असतात.

संकलन : श्री. अर्जुन कृष्णात पाटील