मंगळवार, ३ सप्टेंबर, २०२४

1435. थोडं बोलावसं वाटलं

प्रिय आई बाबा…
थोडं बोलावसं वाटलं ...!
आज थोडं एकटं एकटं वाटलं
नकळतच डोळ्यात 
थोडसं पाणी साचलं.
बाकी काही नाही,
बस तुमची आठवण आली म्हणून  
थोडं बोलावसं वाटलं !

जन्म माझा झाला, 
कुशीत घेऊन पूर्ण दवाखाना
मिरवत होतात.
चालायला लागल्यावर तुम्हीच
पहिला हात दिला होतात. 
आता मी मोठा झालो 
जणू आजूबाजूला धुक्याचं 
आभाळच दाटलं. 
आज स्वतःच्या पायावर 
उभा असलो तरी 
धडपडल्या सारखं वाटलं. 
बाकी काही नाही,
बस तुमची आठवण आली म्हणून 
थोडं बोलावसं वाटलं !

जेवताना काऊ चिऊ शिवाय
कधी घास पोटात गेला नाही.
मी जेवल्याशिवाय तुमचं पोट
कधी भरलच नाही.
आता तर चिऊ बघायला सुद्धा
मिळत नाही.
काऊ चिऊ साठी पुन्हा 
रुसावसं वाटलं. 
बाकी काही नाही, 
बस तुमची आठवण आली म्हणून 
थोडं बोलावसं वाटलं !

लहानपणी तुमच्यासोबत
पावसात भिजताना 
खूप मज्जा वाटायची. 
फाटका रेनकोट तुटकी छत्री
असूनही ती दोघांना पुरायची.
मी भिजायला नको म्हणून
तुमच्या जीवाची घालमेल व्हायची.
आज नवी कोरी छत्री असूनही
पावसात भिजावसं वाटलं.
बाकी काही नाही,
बस तुमची आठवण आली म्हणून 
थोडं बोलावसं वाटलं !

एकदा घरात एकटा असताना
सर्व घर रडून डोक्यावर घेतलं होतं.
घर खायला उठलं होतं आणि
डोळ्यात पाणी साचलं होतं.
पण तुम्ही धावत पळत येउन मी
आहे असं सांगितलं होतं.
आज स्टेशनच्या गर्दीत सुद्धा
एकटं एकटं वाटलं.
बाकी काही नाही,
बस तुमची आठवण आली म्हणून 
थोडं बोलावसं वाटलं !

आठवतंय...एकदां मी पडलो होतो.
मला खूप लागलं होतं.
माझी जखम कमी पण तुमचं
तर काळीजच फाटलं होतं.
त्या दिवशी तर पूर्ण आभाळ
तुमच्यां डोळ्यात दाटलं होतं.
आज उगाचच अडखळून पडावसं वाटतंय.
बाकी काही नाही,
बस तुमची आठवण आली म्हणून 
थोडं बोलावसं वाटलं !

रात्री झोपताना तर तुमचा खांदा
माझी उशी असायची.
तुम्ही नसताना आईच्या खुशीत
पण झोप नसायची.
कारण तुम्ही सोबत नसतांना ती
रात्र भयाण वाटायची.
आज पुन्हा एकदा तुमच्या कुशीत
झोपावंस वाटलं.
बाकी काही नाही,
बस तुमची आठवण आली म्हणून 
थोडं बोलावसं वाटलं !

तुमचा हात सोडून शाळेत 
जाणे नकोसे वाटायचे. 
तुमचीच वाट बघत डोळे 
वाटेवर असायचे..
पण तोच हात पकडून घरी जाताना 
मात्र कसलेच भान नसायचे.
आता मी मोठा झालो तरी पुन्हां
तो हात पकडून चालावसं वाटलं.
बाकी काही नाही,
बस तुमची आठवण आली म्हणून 
थोडं बोलावसं वाटलं !

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा

2900. निशब्द

 आज आईने सकाळपासून माझ्यासमोर तिचं दुःख मांडायला सुरुवात केली होती. “अरे, तुझी बायको असं कोणतं मोठं काम करते? हे सगळं काम तर आम्ही रोज करत आ...