बाबा भिंतीला धरून (भिंतीला हात लावून )चालत रहायचे .ते जसं जस भिंतीला हात लावत त्या त्या ठिकाणाचं रंग पुसट होत राही व मळकट होत रहायचे. ते पाहून माझ्या बायकोच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलत असताना मी बघत होतो . त्या दिवशी बाबांचं डोकं दुखत होतं की कोण जाणे त्यांनी डोक्याला तेल लावले होते आणि त्याच हाताने भिंतीला धरून चालत राहिल्याने हाताचे ठसे भिंतीवर उमटले असावेत .आणि ते पाहून माझी बायको माझ्यावर जाम भडकली .मला पण काय झालं होतं कुणास ठाऊक मी तडक बाबांच्या रूम मध्ये जाऊन म्हणलो "बाबा तुम्ही भिंतीला हात न लावता चालण्याचा प्रयत्नच करणार नाही का ?" माझा आवाज जरा उंचच झाल्या सारखे मला वाटलं. ८०वर्षाचे माझे बाबा माझ्या कडे बघितले. एखादा लहान मुलगा आपली चूक झाली असावी असा चेहरा बाबांचा झाला होता. त्यांनी मान खाली घालून गप्प बसले . छे 'हे मी काय केलो ! मी असं म्हणायला नको होतं असं मलाच वाटायला लागलं. माझे स्वाभिमानी बाबा तेव्हां पासून मौन झाले आणि भिंतीला हात लावून चालणं सोडून दिले. पुढे दोन चार दिवसांनी ते असेच चालत असताना तोल जाऊन पडले .आणि अंथरुनच धरले .पुढे दोन दिवसांनी त्यांनी आपली इह लोक यात्रा सम्पविली .
भिंतीवरच्या त्या हाताचे ठसे पाहून मला माझ्या छातीत काही तरी अडकल्या सारखं वाटत राहिलं. दिवस ,दिवस पुढे उलटत राहिले .माझ्या बायकोला भिंती रंगवून घ्यावे असे वाटू लागले. रंगविणारे आले सुद्धा ! आमच्या "जितू" ला आपले आजोबा म्हणजे प्राण प्रिय. भिंती रंगविताना आजोबांच्या हाताच्या ठस्यांना सोडून रंगविण्याचा हट्टच धरला. शेवटी ते रंग काम करणारे म्हणाले, सर तुम्ही काही काळजी करू नका त्या ठस्याच्या भोवतीने गोल करून छान पैकी डिजाईन करून देतो. तो तुम्हालाही आवडेल .शेवटी मुलाच्या हट्टा पुढे काही चालले नाही. पेंटरने व्यवस्थित ठसे तसेच ठेवून भोवतीने सुंदर डिजाईन करून दिला. पेंटरची आयडिया सर्वानाच आवडली. घरी येणारे पाहुणे , मित्र मंडळींना पण आवडले त्यांनी या कल्पनेची खूप स्तुती करून जाऊ लागले . आणि पुढे जेव्हां जेव्हां भिंती रंगवण्याचे काम होत गेले तेव्हां तेव्हां त्या हाताच्या ठस्या भोवती डिजाईन बनविला जाऊ लागला. सुरु सुरूला मुलाच्या हट्टा पायी हे जरी करत राहिलो तरी आमचाही व्यामोह वाढत गेला. 2 दिवस, महिना वर्ष पुढे सरकत चालले. जितू (मुलगा )मोठा झाला. त्याचं लग्न झालं. तसं मी माझ्या बाबांच्या स्थानावर येऊन पोहचलो .बाबांच्या एवढा नसलो तरी सत्तरी ला येऊन लागलो होतो. मलाही तेव्हां भिंतीला धरून चालावं असं होऊ लागलं. पण मला तेव्हांच आठवलं किती चिडून बोललो होतो बाबांना ! म्हणून चालताना भिंती पासून थोडं अंतर ठेवूनच चालत राहिलो. त्या दिवशी रूम मधून बाहेर पडत असताना थोडासा तोल गेल्या सारखं झाल्याने आधार घेण्या साठी भिंती कडे हात पसरणार तोच मी माझ्या मुलाच्या बाहू मध्ये असल्याचे जाणवलं
"अहो बाबा बाहेर येताना भिंतीला धरून यायचं ना ? आता तुम्ही पडता पडता थोडक्यात वाचला " मुलाचे वाक्य कानावर पडले. मी जितूच्या मुखा कडे पाहत राहिलो . त्याच्या चेहऱ्यावर चिंता दिसत होती पण द्वेष नव्हता. तिथेच जवळच्या भिंतीत बाबांचे हात मला दिसले. माझ्या डोळ्या समोर बाबांचं चित्र उभं राहिलं. त्या दिवशी मी ओरडून बोललो नसतो तर बाबा अजून जगले असते असे वाटू लागले. आपोआप डोळ्यात पाणी साचू लागले. तेवढ्यात तिथेच जवळ थांबलेली 8 वर्षाची नात धावत आली. आजोबा, आजोबा तुम्ही माझ्या खांद्यावर हात ठेवून चला म्हणत हसत हसत माझे हात आपल्या खांद्यावर घेऊन निघाली. हॉल मधील सोफ्यावर बसलो .लगेच नातीने आपलं ड्रॉईंग बुक दाखवत, आजोबा आज माझ्या क्लास मध्ये ड्रॉईंग परीक्षा झाली, मला फर्स्ट प्राईझ मिळाली असे म्हणत ड्रॉईंग बुक दाखवू लागली.
हो का ? अरे व्वा दाखव बघू कोणता ड्रॉईंग आहे तो ? म्हटल्यावर ती ड्रॉइंग च पेज उघडून दाखविली. आमच्या भिंतीवरच्या बाबांच्या हाताचे चित्र आहे तसाच काढून भोवतीने सुंदर नक्षी काढली होती. आणि म्हणाली टीचर विचारल्या हे काय आहे? म्हणून. मी सांगितले हे माझ्या बाबांच्या आजोबांच्या हाताचे चित्र आहे; आमच्या घरच्या भिंतीवर हे चित्र कायमचं कोरून ठेवलाय.
टीचर म्हणाल्या, मुले लहान असताना असे भिंतीवर चित्र काढत असतात. भिंत भर रेघोटे. हाता पायाचे चित्र काढत राहतात. मुलांच्या आई वडलांना त्यांचं कौतुक वाटतं. त्यामुळे मुलांवर त्यांचं प्रेमही वाढत राहतं. टीचर आणखी म्हणाल्या आपण पण आपल्या वयस्क आई वडिलांवर,आजी आजोबावर असेच प्रेम करत राहायला पाहिजे .त्या मला व्हेरी गुड श्रिया असे म्हणून कौतुक केल्या. असं श्रिया (आमची नात ) गोड गोड बोलत राहिली तेव्हां मला माझ्या नाती पुढे मी किती लहान आहे असं वाटू लागलं. मी माझ्या रूम मध्ये आलो .दरवाजा बंद केलो आणि बाबांच्या फोटो पुढे येऊन "मला क्षमा करा बाबा मला क्षमा करा "असे म्हणत मन हलकं होई पर्यंत रडून घेतलो .आणि वरचेवर असच रडून बाबांची क्षमा मागत राहिलो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा