विभाला आज लवकर घरी जायचे असल्याकारणाने ती ऑफिस मधून लवकर निघाली. ट्रेन तशी रिकामीच होती. विभा बसल्यावर तिचं समोरच्या बाईकडे लक्ष गेलं. ती बाई विभाशी चक्क हसली. विभाला ती कोण हे काही आठवेना. तेव्हढ्यात ती बाई विभाच्या समोरच्या सीट वर बसून म्हणाली, " ताई तुम्ही मला ओळखलं नाही का. खरं तर मी पण तुम्हाला ओळखत नाही पण तरी तुम्ही मला देवासमान आहात." .विभा बुचकळ्यात पडली आणि म्हणाली, "ओळखत नाही तरी देवासमान. मी काही समजले नाही." .ती बाई म्हणाली, " अहो त्या दिवशी कल्याण लोकल मध्ये नाही का तुम्ही माझ्या बाजूने सर्वांविरुद्ध उभ्या राहिल्या." ती असं म्हणाल्या बरोबर विभाच्या डोळ्यासमोर तो प्रसंग जसाचा तसा उभा राहिला.
त्या दिवशी विभाने ट्रेनमध्ये बसल्यावर दीर्घ श्वास घेतला. मनात म्हणाली भरून पावले बाई. एरव्ही ती घाटकोपर ते व्हीटी ( अताचे सीएसटी) प्रवास करायची. काल बहिणीकडे पूजा होती म्हणून कल्याणला आली होती. झोपायला अंमळ उशीरच झाला होता म्हणून ट्रेनमध्ये डोळे मिटायचे ठरवले. सर्व बायका भरभर चढून सिट पकडत होत्या. सर्वांना राईट साईड सेकंड सिट दिसत होती. त्या तिथे जाऊन लगेच पलटी मारून दुसरीकडे पळत होत्या . बाकीच्या सीट्स भरल्यावर मात्र त्या सिट वर बसावंच लागलं. थोडं अंतर ठेवूनच एक बाई बसली. त्या सिट वर न बसण्याचे कारण तिथे विंडो सिटला एक बाई बसली होती. तिचे कपडे खूप मळके, चेहरा ही मळलेला दिसत होता आणि तिच्या अंगावर दोन तीन जखमा दिसत होत्या. सर्व सीट्स भरल्यावर उभ्या राहिलेल्या बायका तिला बडबडायला लागल्या, " ए चल खाली उतर. भीक मागायची तर जा खाली उतरून माग. आमची एक सिट का अडवली आहेस.? " सर्व जणी बडबडत होत्या पण तिच्या अशा अवतरामुळे तिच्या अंगाला हात लावायला कोणी तयार होत नव्हते. उलट सर्व बायका नाकाला रुमाल लावून उभ्या होत्या . ती बाई हात जोडून सर्वांना सांगत होती की मी भिकारी नाही हो. मला गुंडांनी पळवून नेलं होतं. आज पहाटे माझ्या नशिबाने मी कशीतरी सुटका करून घेतली. माझ्यावर विश्वास ठेवा. बायका तिला बोलल्या अग सर्व असेच काही बहाणे सांगतात. आजकाल कोणावर विश्वास ठेवायचे दिवस राहिले नाहीत. सर्व बायका तिला सांगायला लागल्या की तू उतर आणि पोलिसात जा इथे तुझ्या स्टोर्या नको सांगुस. आता उठ इथून.
विभाला हे सर्व असह्य झाले. ती उठून उभी राहिली आणि जरा जोरातच बोलली, " तिने एकच सिट अडवली आहे ना. घ्या कोणाला सीट हवी आहे मी उभी राहते. मात्र त्यासाठी भांडणं करू नका. " बायकांनी शांत राहावे म्हणून विभा खोटं पण जोरातच बोलली. " मी पोलिसात आहे सर्वांनी शांत रहा. ती एव्हढी कळकळीची विनंती करते आहे तर जरा तिचं ऐकून घ्या. तिच्याकडे पाहा जरा. कोणाच्या तरी मुलीच्या वयाची असेल ती तर कोणाच्या बहिणीच्या. तिच्या जागी आपल्या जवळचं कोणी असतं तर फक्त कल्पना करून बघा". एक बाई बोलली आली मोठी कैवारी. पण इतर बायका म्हणाल्या खरंच आम्ही कल्पना पण नाही करू शकत. तिने तर सर्व सहन केलंय. सर्व शांत झाल्यावर विभाने तिला पोळीभाजीचा डबा दिला पाणी दिलं आणि सांगितलं की आधी खाऊन घे बरं वाटेल.
नंतर विभाने तिला सारी हकीगत विचारली. त्या बाईचे नाव लता. तिशीच्या आसपासची असेल ती. ती म्हणाली की ती ऑफिसला निघाली असताना एक गाडी मागून आली आणि काही कळायच्या आत तिला गाडीत कोंबून लांब कुठेतरी नेलं. तिला एका अगदी छोट्या घाणेरड्या खोलीत कोंडून ठेवलं. जिथे खूपच अडगळ होती. दोन गुंड बाहेर पहारा देत होते. रोज रात्री त्यांना अजून एक माणूस भेटून जात होता. तो त्यांना सांगायचा की अजुन सौदा झाला नाही . तेव्हा तिला कळलं की ते तिला विकणार होते. तिने संगितलं काल त्यांच्यातला एकजण दुसऱ्याला बोलला आज ते साहेब येणार नाहीत. आपण मस्त पार्टी करू. तेव्हा लताने विचार केला की आपण आजच काहीतरी करायला हवं. तिने बाहेरचा अंदाज घेतला. ते दोघे भरपूर दारू ढोसून आडवे झाले होते. त्या खोलीतून पळून जाणं अशक्यप्राय होतं कारण तिथे खूप वर एक छोटी खिडकी होती. तिथे कसं चढायचं काही कळत नव्हतं. शेवटी तिथे तिला एक मळलेला दोरखंड दिसला. खूप प्रयत्न केल्यावर तिला खिडकीपर्यंत पोहोचणे शक्य झालं. बाहेर पाहिलं तर ओबडधोबड जमीन दिसली. एव्हढ्या वरून उडी मारल्यावर जखमा होणारच. पण दुसरा पर्याय नव्हता. शेवटी तिने देवाचे नाव घेऊन उडी मारली. तिला लागलं खूप पण ती उठून जिवाच्या आकांताने पळत सुटली. पहाटेचे चार वाजले होते. कोणी माणूस दिसत नव्हता. तरी ती पळतच होती. ती कुठे आहे तिला काही कळतच नव्हतं . शेवटी एक आजोबा दिसले त्यांना तिने विचारले तेव्हा तिला कळलं की ते कल्याण होतं. स्टेशन किती लांब आहे विचारल्यावर ते बोलले एक तासभर चालल्यावर स्टेशन येईल. ते काही विचारणार इतक्यात ती पुन्हा पळू लागली . अशा रीतीने ती कोण दिसेल त्याला विचारत विचारत स्टेशन पर्यंत पोहोचली होती आणि आता ट्रेन मध्ये होती. हे सर्व कळल्यावर इतर बायकांनी पण तिला मदत केली. विभाने तिला पैसे देऊ केले. ती राहते तिथे जाणाऱ्या दोन बायकांनी तिला घरी सोडले.
आज तीच लता विभा समोर होती. आज ती खूप सुंदर दिसत होती. विभा कशी ओळखणार तिला. तिने विभाला सांगितले की ती एका सरकारी कार्यालयात नोकरीला आहे. तिने सर्वांच्या मदतीने त्या गुंडांच्या टोळीला पण पकडुन दिले. विभाला तिचे खूप कौतुक वाटले. लता विभाला म्हणाली ,"ताई तुम्ही देवासारख्या माझ्या मदतीला आलात. मी तुम्हाला शोधतच होते. त्या ट्रेन मध्ये पण मी दोन तीन वेळा गेले." विभा तिला म्हणाली, " अग खरी हिम्मत तर तू दाखवलीय. अशा परिस्थितीत शरण न जाता दुष्ट प्रवृत्ती विरुद्ध लढा दिलास. तुझं दैव बलवत्तर म्हणून तू ह्या सर्वातून सुटलीस. पण कितीतरी जणी वाईट वाटेवर ढकलल्या जातात." विभाचे पुन्हा एकदा आभार मानून लता उतरून गेली.
ह्या जगात कोणावर विश्वास ठेवावा हे कळत नाही पण पटकन कोणावर अविश्वास दाखवू नये. वाणी धोका देऊ शकते पण डोळे खरं सांगतात. आपल्याला जमेल तसं अडल्या नडल्याला जरूर मदत करावी. कोणीही कधीही अडचणीत येऊ शकतो. काय माहित आपल्या मदत करण्याने एखादी व्यक्ती संकटमुक्त होऊ शकते.
सीमा गंगाधरे
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा