"आरं साहेब, काच खाली घ्या की जरा. आज तरी मोगरा घ्या ! लई घमघमाट हाय बघा, तुमच्या गाडीतल्या एसीपेक्षा भारी वास हाय याचा !"
"नको, गजरा नको. हे घे १०० रुपये."
"आरं, पण साहेब, रोज फुकटचे पयशे कशाला देताय? म्या काय भिकारी हाय का? कष्टाचं खाती मी."
"ठेव ग वेडे, तुझ्या कष्टाचेच आहेत हे. उद्या भेटू..."
पुण्यातील डेक्कनचा सिग्नल. दुपारची रणरणती ऊन असो किंवा संध्याकाळची गर्दी, १८ वर्षांची 'पारू' तिथेच असायची. हातात मोगऱ्याचे गजरे आणि गुलाब घेऊन ती गाड्यांच्या मागे धावायची. तिचं आयुष्य त्या सिग्नलच्या हिरव्या आणि लाल दिव्यांमध्येच अडकलं होतं. पण गेल्या काही महिन्यांपासून पारूच्या आयुष्यात एक वेगळीच गोष्ट घडत होती. रोज संध्याकाळी ६ वाजता सिग्नलला एक चकचकीत लाल रंगाची मोठी कार येऊन थांबायची. त्यातून एक रुबाबदार तरुण, 'विक्रम', काच खाली करायचा. तो पारूकडून कधीच गजरा घ्यायचा नाही, पण न चुकता तिच्या हातावर १०० रुपयांची कडक नोट ठेवायचा.
पारूला सुरुवातीला नवल वाटायचं, मग संकोच वाटायला लागला. "हा माणूस गजरा का घेत न्हाय? आणि रोज १०० रुपये का देतो?" तिच्या मनात एक वेगळीच भावना निर्माण होऊ लागली. तिला वाटू लागलं की या श्रीमंत साहेबाचं आपल्यावर प्रेम जडलंय. ती आरश्यात बघून स्वतःचे केस नीट करू लागली. फाटक्या कपड्यातही ती स्वतःला सजवायचा प्रयत्न करू लागली. तिच्या मैत्रिणी तिला चिडवायच्या, "ए पारू, तुझा तो 'राजपुत्र' आला बघ!" पारू लाजून चूर व्हायची. तिला वाटायचं, एक दिवस हा साहेब मला या सिग्नलवरून घेऊन जाईल आणि राणीसारखं ठेवेल.
एक दिवस ६ वाजले, ७ वाजले, पण ती लाल कार आलीच नाही. पारूचे डोळे वाटेकडे लागले होते. दुसरा दिवस उजाडला, तिसरा दिवस गेला... आठवडा उलटला. साहेब आलेच नाहीत. पारू अस्वस्थ झाली. तिला जेवण गोड लागेना. दहाव्या दिवशी, तीच लाल कार सिग्नलवर आली. पारू धावत गेली. "साहेब, इतके दिवस कुठं व्हता?"
पण कारची काच खाली झाली तेव्हा आत विक्रम नव्हता. ड्रायव्हर होता. ड्रायव्हरचे डोळे सुजलेले होते.
पारूने विचारलं, "काका, साहेब न्हाय आले?"
ड्रायव्हर रडवेल्या आवाजात म्हणाला, "पोरी, साहेबांचा लय मोठा अपघात झालाय. ते १० दिवसांपासून हॉस्पिटलमध्ये आहेत. आज त्यांची तब्येत लय बिघडली, डॉक्टर म्हणत्यात वाचणं कठीण हाय. रक्ताची गरज हाय, पण त्यांचं रक्त कोणाशी मॅचच होत न्हाय."
हे ऐकताच पारूच्या पायाखालची जमीन सरकली. तिने विचार केला नाही, हातातले गजरे तिथेच टाकले आणि ड्रायव्हरला म्हणाली, "काका, मला न्या हॉस्पिटलला. माझा जीव गेला तरी चालंल, पण साहेबाला काय होऊ देणार न्हाय मी. माझं रक्त घ्या म्हणावं डॉक्टरांना!"
पारू धावत हॉस्पिटलमध्ये पोहोचली. विक्रम आयसीयूमध्ये होता. डॉक्टरांना तिने विनंती केली, "डॉक्टर साहेब, हे माझं रक्त घ्या, पण त्या साहेबाला वाचवा. तो देव माणूस हाय हो."
डॉक्टरांनी तिचं रक्त तपासलं आणि चमत्कार झाला! तिचं रक्त विक्रमच्या रक्ताशी तंतोतंत जुळलं. डॉक्टरांनी घाईघाईने रक्त चढवलं. काही तासांनंतर विक्रमची प्रकृती स्थिर झाली.
पारू बाहेर बाकड्यावर बसून देवाची प्रार्थना करत होती. तेवढ्यात तो ड्रायव्हर आणि विक्रमचे आई-वडील तिथे आले. विक्रमची आई पारूजवळ आली आणि तिच्या पाया पडू लागली.
"पोरी, तू उपकार केलेस ग माझ्या लेकावर. तू कोण आहेस?"
तेवढ्यात शुद्धीवर आलेला विक्रम आतून क्षीण आवाजात बोलला, "आई... तिला पाया नको पडू देऊस... ती आपलीच आहे."
सगळे विक्रमच्या बेडजवळ गेले. विक्रमने डोळे उघडले आणि पारूकडे पाहिलं. त्याच्या डोळ्यात अश्रू होते.
तो म्हणाला, "पारू... तुला वाटायचं ना, मी गजरा न घेता पैसे का देतो? तुला वाटायचं मी तुझ्या प्रेमात आहे?"
पारूने मान खाली घातली.
विक्रम रडत हसला, "अगं वेडे, मी प्रेमात नव्हतो... मी शोधत होतो तुला. १५ वर्षांपूर्वी जत्रेत माझी छोटी बहीण हरवली होती, ती तूच आहेस. तुझ्या हातावरचा तो जन्मखूण बघून मी तुला पहिल्याच दिवशी ओळखलं होतं."
पारूला धक्काच बसला. "काय? तू माझा दादा हाय?"
विक्रमचा बाबा पुढे आला आणि त्याने पारूला मिठी मारली. "होय बाळा... आम्ही तुला किती शोधलं.
विक्रमला तू सापडली होतीस, पण त्याला तुला अशी 'भिकारी' अवस्थेत घरी नेण्याची लाज वाटत नव्हती, तर त्याला भीती होती की अचानक श्रीमंत घरात नेलं तर तू घाबरशील. म्हणून तो रोज तुला भेटायला यायचा, तुझी सवय करून घ्यायचा. या येणाऱ्या रक्षाबंधनाला तो तुला सन्मानाने घरी आणणार होता... पण त्याआधीच हा अपघात झाला."
पारूच्या डोळ्यातून घळाघळा पाणी वाहू लागलं. ज्याला ती 'प्रेमी' समजत होती, तो तिचा सख्खा भाऊ निघाला. तिने विक्रमचा हात हातात घेतला आणि गावरान भाषेत रडत म्हणाली,
"दादा... आरं म्या काय काय विचार केला व्हता रं... अन तू तर माझा देव निघालास! तू मला पैसे नव्हता देत, तू मला माझं हक्काचं प्रेम देत व्हतास. आता बरी झाली ना तुझी तब्येत? आता न्हाय सोडणार बघ तुला."
काही दिवसांनी पारू त्याच डेक्कनच्या सिग्नलवर आली, पण गजरा विकायला नाही. ती लाल कारमध्ये बसून आली होती. तिने गाडीची काच खाली केली आणि तिथे उभ्या असलेल्या तिच्या जुन्या मैत्रिणींना आवाज दिला. "ए पोरींनो, हा बघ माझा 'राजपुत्र' न्हाय, हा माझा राजा दादा हाय!"
तिच्या गळ्यात सोन्याचा हार होता आणि हातात विक्रमने बांधलेला राखीचा धागा होता. रक्ताची ओढ शेवटी रक्तालाच वाचवून गेली होती.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा